KOMPLEKSNA PRIČA I IGRA OGLEDALA

Predstava »Uvertira za jedan rekvijem« dosljedan je produžetak ranijeg rada teatra Maska i pokret. Ostajući u okviru svoga kruga izražajnih sredstava – uvećane maske koja se kombinira sa ljudskim tijelom, muzikom i pokretom – oni ovom predstavom čine korak dalje u usložnjavanju sižea i individualiziranja likova koji su ovdje povezani složenim uzajamnim dramskim odnosima.

Dok je u sradištu prethodne predstave bio jedan lik (Leopoldina) u čijoj su funkciji (i sjećanju) svi ostali, u ovoj su predstavi likovi i njihovi odnosi organizirani po binarnome, opozicijskom modelu, tako da svaki lik ima u drugome liku svoju suprotnost – dvojnika.

Ovakva struktura formulira kompleksnu »priču« (ili, tačnije, niz priča, pošto je, naravno, likove i među njima uspostavljene odnose moguće tumačiti na više načina), i nagovještava igru ogledala koju pokreću uzajamni odnosi likova.

DVOJNIK I ILUZIJA

Glavni lik, Sebastijan, na kraju životnog putovanja, vraća se ‘kući’ – neposredno prije svoje smrti. On proživljava nekoliko epizoda sa utvarama iz svog jalovog života (djetinjstvo sa umrlom majkom, vjenčanje sa umrlom mladom, rođendan sa umrlim harlekinom). Radnja ide naizgjed retrospektivno unazad ali u isto vrijeme i nezadrživo unaprijed – ka krajnjem cilju – Sebastijanovom obračunu sa Gustavom, njegovim fiktivnim demonom, grubijanom, dvojnikom u prugastom odijelu.

Glavni lik, Sebastijan, na kraju životnog putovanja, vraća se ‘kući’ – neposredno prije svoje smrti. On proživljava nekoliko epizoda sa utvarama iz svog jalovog života (djetinjstvo sa umrlom majkom, vjenčanje sa umrlom mladom, rođendan sa umrlim harlekinom). Radnja ide naizgjed retrospektivno unazad ali u isto vrijeme i nezadrživo unaprijed – ka krajnjem cilju – Sebastijanovom obračunu sa Gustavom, njegovim fiktivnim demonom, grubijanom, dvojnikom u prugastom odijelu.

SCENSKI PROSTOR KAO MIKROKOSMOS

Scenski prostor je organizovan tako da sugeriše mikrokosmos. Osiromašena slika ljudskog života postignuta je već organizacijom scenskog prostora – svođenjem svih životnih prostora na nekoliko bitnih i svih događaja na nekoliko zapamćenih.

S lijeve strane scene nalazi se privilegovano mjesto Gustavovog vječitog boravljenja, prostor u koji Sebastijan nema pristupa. Na desnoj strani proscenijuma je prostor koji simbolizira dvorište i u kome se odvijaju scene iz djetinjstva. Centralni prostor je prazan. Iz dubine središnjeg dijela scene prema prosceniju pojavljuju se likovi Žena u crnom, koje predstavljaju neku vrstu hora, suđaja, likove porodilja i pogrebnika. U središtu scene u toku predstave pojavljuje se svadbeni sto, koji u narednoj sceni postaje odar. U isto vrijeme taj sto je jedno i drugo, a takođe i mjesto čulnog uživanja.

MUZIKA KAO SUŠTINSKI DIO PREDSTAVE

U ovoj, kao i u prethodnim predstavama teatra Maska i pokret muzika nosi važnu funkciju. Ovaj put je to komponovana muzika Vladimira Kostovića, rađena prema zamišljenim prizorima u dogovoru sa autorima predstave. Pored funkcionalnosti muzika Vladimira Kostovića ima još jednu odliku: muzika dopunjava sadržaj prizora, a ponegdje ga čak i komentariše i time čini ne samo formalni nego suštinski dio predstave.

Photo Gallery