PAROOL KUNST | HET PAROOL


PER JUSTESEN

SPANNEND TEATR

Voorstelling: Iemand heeft mijn lied vermoord. Gezelschap: Teatr Pokret. De Melkweg, Amsterdam. T/m 30 januari, aanvang 22.00 uur.

Het Teatr Pokret bestaat uit Iva en Petar Mandic en is afkomstig uit het sprookjesachtige Sarajevo. Het echtpaar maakt een maandenlange reis door West-Europa en treedt her en der op met deze en andere voorstelling. Binnenkort krijgen ze een serie in een aantal Noordhollandse steden. Daarnaast geven ze cursussen dans en mime zoals die aan de lopende band in gelegenheden els De Melkweg worden georganiseerd.
Ik heb een zwakke plek voor dit soort nijvere zwervers en gelukkig is de voorstelling van dien aard, dat die sympathie geen geweld wordt aangedaan. Het is — in hun eigen woorden — een eenakter met maskers en zonder dialoog. Taalproblemen zijn er dus niet, maar wie het moderne bewegingstheater een beetje volgt, zal weten dat de interpretaties desondanks, of juist daardoor, dikwijls nog alle kanten uit kunnen zwemmen. In dit geval is het extra moeilijk omdat de droombeelden, die gebruikt worden, wortelen in de mythologie van Bosnië, die wordt bevolkt door Turkse derwisjen, Bulgaarse, Servische en katholieke motieven. Met maskers als schilden buitelen koboldachtige figuren rond de statige, meer dan manshoge poppen.
De gehele ruimte wordt efficiënt gebruikt. Na afloop realiseer je je met een schok, dat er maar twee spelers zijn, die razendsnel van masker en kostuum hebben gewisseld.
Ik geloof niet dat de fascinatie berust op louter romantische exotiek; ook heb ik niet het irritante gevoel gekregen, dat ik in de loop van vijf kwartier een aantal raadseltjes moest oplossen. Dat komt dan omdat de vorm tot het einde tot consequent is volgehouden en niet eenmaal tot een gemakzuchtig theatraal effect verwordt. De kleurige maskers zijn zo groot dat ze de schouders bedekken, zodat de personen stripfiguren lijken, die archetypische trekjes vertonen. Zo is er de vrouw, het uniform, de vroeg-geborene, de straatveger en nog enkele pregnante types. De drie meter hoge straatveger in zijn smetteloos witte pak hanteert de bezem als de Maaier uit de Middeleeuwen de zeis. Er zijn elementen van de Phoenix-mythe aan te wijzen. De duif die dood is, heeft uiteindelijk zijn vliegvermogen op een naïeve jongeman overgedragen.
Elke figuur kent zijn eigen bewegingspatroon dat met het expressieve masker voor een duidelijke rolonderscheiding zorgt. De bewegingen die vaak regelrecht uit het klassieke ballet afkomstig zijn, zijn strak afgemeten aan de geluidsband die bestaat uit een montage van oude Griekse muziek en zelfgemaakte geluidseffecten. Ook dit draagt bij tot de intrigerende sfeer.

PER JUSTESEN

PAROOL KUNST | HET PAROOL


PER JUSTESEN

SPANNEND TEATR

Voorstelling: Iemand heeft mijn lied vermoord. Gezelschap: Teatr Pokret. De Melkweg, Amsterdam. T/m 30 januari, aanvang 22.00 uur.

Het Teatr Pokret bestaat uit Iva en Petar Mandic en is afkomstig uit het sprookjesachtige Sarajevo. Het echtpaar maakt een maandenlange reis door West-Europa en treedt her en der op met deze en andere voorstelling. Binnenkort krijgen ze een serie in een aantal Noordhollandse steden. Daarnaast geven ze cursussen dans en mime zoals die aan de lopende band in gelegenheden els De Melkweg worden georganiseerd.
Ik heb een zwakke plek voor dit soort nijvere zwervers en gelukkig is de voorstelling van dien aard, dat die sympathie geen geweld wordt aangedaan. Het is — in hun eigen woorden — een eenakter met maskers en zonder dialoog. Taalproblemen zijn er dus niet, maar wie het moderne bewegingstheater een beetje volgt, zal weten dat de interpretaties desondanks, of juist daardoor, dikwijls nog alle kanten uit kunnen zwemmen. In dit geval is het extra moeilijk omdat de droombeelden, die gebruikt worden, wortelen in de mythologie van Bosnië, die wordt bevolkt door Turkse derwisjen, Bulgaarse, Servische en katholieke motieven. Met maskers als schilden buitelen koboldachtige figuren rond de statige, meer dan manshoge poppen.
De gehele ruimte wordt efficiënt gebruikt. Na afloop realiseer je je met een schok, dat er maar twee spelers zijn, die razendsnel van masker en kostuum hebben gewisseld.
Ik geloof niet dat de fascinatie berust op louter romantische exotiek; ook heb ik niet het irritante gevoel gekregen, dat ik in de loop van vijf kwartier een aantal raadseltjes moest oplossen. Dat komt dan omdat de vorm tot het einde tot consequent is volgehouden en niet eenmaal tot een gemakzuchtig theatraal effect verwordt. De kleurige maskers zijn zo groot dat ze de schouders bedekken, zodat de personen stripfiguren lijken, die archetypische trekjes vertonen. Zo is er de vrouw, het uniform, de vroeg-geborene, de straatveger en nog enkele pregnante types. De drie meter hoge straatveger in zijn smetteloos witte pak hanteert de bezem als de Maaier uit de Middeleeuwen de zeis. Er zijn elementen van de Phoenix-mythe aan te wijzen. De duif die dood is, heeft uiteindelijk zijn vliegvermogen op een naïeve jongeman overgedragen.
Elke figuur kent zijn eigen bewegingspatroon dat met het expressieve masker voor een duidelijke rolonderscheiding zorgt. De bewegingen die vaak regelrecht uit het klassieke ballet afkomstig zijn, zijn strak afgemeten aan de geluidsband die bestaat uit een montage van oude Griekse muziek en zelfgemaakte geluidseffecten. Ook dit draagt bij tot de intrigerende sfeer.

PER JUSTESEN